Zmiana sposobu użytkowania – reprezentacja właścicieli

Kancelaria reprezentuje klientów w licznych postępowaniach administracyjnych przed organami nadzoru budowlanego w całej Polsce toczącymi się w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania lokalu. Postępowania wszczynane są w sytuacji, kiedy w lokalu wynajmowane są najemcom poszczególne pokoje często wyposażone we własną łazienkę i aneks kuchenny (przy czym nie jest to najem krótkoterminowy), bądź też gdy lokal jest dopiero przygotowywany pod taką inwestycję (dzielenie ściankami działowymi, zmiany w instalacji). W ocenie niektórych organów następuje wówczas zmiana sposobu użytkowania lokalu z funkcji mieszkalnej na funkcję zamieszkania zbiorowego i obiekt taki musi spełniać inne wymogi m.in. bezpieczeństwa pożarowego, higieniczno – sanitarne czy zdrowotne niż lokal mieszkalny. Według argumentacji zawartej w decyzjach organów w takich sytuacjach w lokalu po jego udostępnieniu najemcom prowadzone jest kilka gospodarstw domowych obok siebie i wówczas nie posiada on cech mieszkania, które w przepisach definiowane jest jako zespół pomieszczeń m.in. umożliwiający stały pobyt ludzi oraz prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego (Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Jako że problematyka ta jest dość nowa (a dotyczy coraz większej liczby wynajmujących), nie wykształciła się w tym zakresie żadna stała linia orzecznicza sądów administracyjnych. Kancelaria zaskarża niekorzystne dla klientów decyzje organów administracyjnych do sądów administracyjnych widząc potrzebę dokonania interpretacji takich pojęć jak „stały pobyt” w odniesieniu do najemców długoterminowych czy „gospodarstwo domowe”, którego to definicji brak w prawie polskim.

Unieważnienie planu miejscowego – wyrok WSA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił wniesioną przez kancelarię skargę na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w 2001 roku przez Miasto Złotów.

Kancelaria reprezentowała właściciela nieruchomości gruntowej w sprawie dotyczącej niekorzystnych postanowień planu miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w 2001 roku formalnie przeznaczył nieruchomość klienta na cele mieszkalno-hotelarskie, lecz jednocześnie w praktyce uniemożliwił zabudowę terenu ze względu na szczegółowe postanowienia planu. Uchwalenie planu nie zostało przy tym poprzedzone uchwaleniem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Sąd uznał za słuszną argumentację kancelarii i stwierdził nieważność zaskarżonego planu miejscowego w całości.

Plany miejscowe – skarga do WSA

Kancelaria podjęła się reprezentacji właściciela nieruchomości gruntowej w sprawie dotyczącej niekorzystnych postanowień planu miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w 2001 roku formalnie przeznaczył nieruchomość klienta na cele mieszkalno-hotelarskie, lecz jednocześnie w praktyce uniemożliwił zabudowę terenu ze względu na szczegółowe postanowienia planu. Uchwalenie planu nie zostało przy tym poprzedzone uchwaleniem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

W imieniu właściciela nieruchomości kancelaria, po bezskutecznym wezwaniu rady miasta do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym skierowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się stwierdzenia nieważności uchwały.

Zagospodarowanie przestrzenne – skarga do WSA

Kancelaria w imieniu inwestora złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja wydana przez burmistrza na podstawie wniosku złożonego przez urząd miasta, objęła część terenu na którym inwestor zamierza wznieść budynek wielorodzinny. Inwestor wcześniej uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i oczekuje uzyskania pozwolenia na budowę, lecz obecnie wydana przez burmistrza decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego koliduje z uprawnieniami przyznanymi inwestorowi. W złożonej przez kancelarię skardze zakwestionowano m. in. możliwość wydania przez burmistrza decyzji o charakterze wywłaszczeniowym na podstawie wniosku złożonego przez podległy mu urząd miasta.

Unieważnienie planu zagospodarowania przestrzennego – wyrok WSA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił wniesioną w imieniu klienta kancelarii skargę na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w 2016 roku przez Miasto Wągrowiec. Nieruchomość, której dotyczy spór, została w planie miejscowym przeznaczona pod zabudowę usługową, jednak ze względu na ograniczenia w dostępie do drogi publicznej określone w planie niemożliwe było uzyskanie pozwolenia na budowę dla tej nieruchomości. Sąd podzielił przedstawioną w skardze argumentację, że zapisy planu miejscowego nie mogą uzależniać dostępu działki do drogi publicznej od wybudowania przez gminę drogi w przyszłości, a jednocześnie zakazywać korzystania z przyległej do działki innej drogi publicznej. Stwierdzając nieważność przepisów zaskarżonego planu miejscowego wskazanych w skardze, sąd umożliwił korzystanie z nieruchomości klienta na cele budowlane, zgodnie z przewidzianym w tym planie miejscowym przeznaczeniem pod zabudowę usługową.

Unieważnienie planu miejscowego – wezwanie do rady gminy

Kancelaria podjęła się reprezentacji właściciela nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę, w sprawie dotyczącej niekorzystnych postanowień planu miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w 2016 roku przeznaczył nieruchomość klienta pod zabudowę usługową, lecz nakazuje zjazd z działki przez planowaną drogę dojazdową, która nie istnieje  i nie wiadomo kiedy zostanie przez gminę wybudowana. Pomimo przeznaczenia nieruchomości pod zabudowę usługową w planie miejscowym, inwestycja stała się niemożliwa do realizacji ze względu na faktyczny brak dostępu do drogi publicznej. W imieniu właściciela nieruchomości kancelaria skierowała do rady miejskiej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Jeżeli organ gminy nie zmieni we właściwy sposób treści uchwały, konieczne stanie się wystąpienie ze skargą do sądu administracyjnego.

Unieważnienie planu – wyrok WSA w Poznaniu

Po przeprowadzeniu rozprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił skargę wniesioną przez kancelarię i stwierdził nieważność w całości uchwały Rady Miejskiej w Złotowie nr IV/22/07 z dnia 30 stycznia 2007 roku. Unieważnienie planu miejscowego wynika z faktu, że jego są niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa, sprzeczne ze studium uwarunkowań i kierunków rozwoju przestrzennego gminy oraz zasadami racjonalnej gospodarki przestrzennej i ładu przestrzennego. Po otrzymaniu pisemnego uzasadnienia wyroku będzie można stwierdzić, które z zarzutów skargi zostały uwzględnione przez Sąd. Z zadowoleniem można już teraz przyjąć fakt, że uwzględniono legitymację czynną skarżącego, który nabył własność nieruchomości już po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 101 ustawy o samorządzie gminny). W tym zakresie potwierdzony został pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 8 lipca 2014 roku II OSK 3005/12.

Wyrok WSA w Poznaniu jest nieprawomocny.

Zaskarżenie planu miejscowego – nowa sprawa

Kancelaria zawarła umowę z nowymi klientami na prowadzenie sprawy dotyczącej naruszenia interesu prawnego przez uchwałę Rady Miejskiej Z. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwalony plan miejscowy narusza m. in. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie zawiera obligatoryjnych element,ów treści. Jednocześnie plan nakazuje rozbiórkę nieruchomości klientów, czym narusza przysługujące im prawo własności. W związku z tym, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, została złożona skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego z żądaniem unieważnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Często zaskarżenie planu miejscowego jest jedynym ratunkiem przed władczym działaniem gminy uniemożliwiającym korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób.

Warunki zabudowy – rozprawa przed WSA

Dzisiaj odbyła się rozprawa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi klientów kancelarii na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji deweloperskiej polegającej na realizacji budynków wielorodzinnych. W obszernej skardze podniesionych zostało wiele zarzutów formalnych i materialnych. Prawnicy kancelarii kwestionują w szczególności arbitralny sposób wyznaczenia obszaru analizowanego, nieprawidłowe określenie kontynuacji linii zabudowy oraz niesłuszne przyjęcie kontynuacji funkcji i cech planowanej zabudowy, która w rażący sposób odbiega od zabudowy jednorodzinnej położonej w najbliższym sąsiedztwie.W skardze kwestionowane jest również zapewnienie przez inwestora uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), ponieważ przedłożona przez inwestora umowa przedwstępna z odbiorcą ścieków wygasała dwa tygodnie po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, co w ocenie kancelarii czyni zapewnienie mediów iluzorycznym. W sferze formalnej w skardze podniesiono również nieprawidłowość załączników do decyzji polegającą na tym, że mapy stanowiące załączniki graficzne nie były zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a mianowicie nie miały odpowiedniej skali (1:500 lub 1:1000). Wyrok zostanie ogłoszony w przyszłym tygodniu.

Specustawa drogowa - skarga kasacyjna