Unieważnienie planu zagospodarowania przestrzennego – wyrok WSA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił wniesioną w imieniu klienta kancelarii skargę na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w 2016 roku przez Miasto Wągrowiec. Nieruchomość, której dotyczy spór, została w planie miejscowym przeznaczona pod zabudowę usługową, jednak ze względu na ograniczenia w dostępie do drogi publicznej określone w planie niemożliwe było uzyskanie pozwolenia na budowę dla tej nieruchomości. Sąd podzielił przedstawioną w skardze argumentację, że zapisy planu miejscowego nie mogą uzależniać dostępu działki do drogi publicznej od wybudowania przez gminę drogi w przyszłości, a jednocześnie zakazywać korzystania z przyległej do działki innej drogi publicznej. Stwierdzając nieważność przepisów zaskarżonego planu miejscowego wskazanych w skardze, sąd umożliwił korzystanie z nieruchomości klienta na cele budowlane, zgodnie z przewidzianym w tym planie miejscowym przeznaczeniem pod zabudowę usługową.

Unieważnienie planu miejscowego – wezwanie do rady gminy

Kancelaria podjęła się reprezentacji właściciela nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę, w sprawie dotyczącej niekorzystnych postanowień planu miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w 2016 roku przeznaczył nieruchomość klienta pod zabudowę usługową, lecz nakazuje zjazd z działki przez planowaną drogę dojazdową, która nie istnieje  i nie wiadomo kiedy zostanie przez gminę wybudowana. Pomimo przeznaczenia nieruchomości pod zabudowę usługową w planie miejscowym, inwestycja stała się niemożliwa do realizacji ze względu na faktyczny brak dostępu do drogi publicznej. W imieniu właściciela nieruchomości kancelaria skierowała do rady miejskiej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Jeżeli organ gminy nie zmieni we właściwy sposób treści uchwały, konieczne stanie się wystąpienie ze skargą do sądu administracyjnego.

Unieważnienie planu – wyrok WSA w Poznaniu

Po przeprowadzeniu rozprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił skargę wniesioną przez kancelarię i stwierdził nieważność w całości uchwały Rady Miejskiej w Złotowie nr IV/22/07 z dnia 30 stycznia 2007 roku. Unieważnienie planu miejscowego wynika z faktu, że jego są niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa, sprzeczne ze studium uwarunkowań i kierunków rozwoju przestrzennego gminy oraz zasadami racjonalnej gospodarki przestrzennej i ładu przestrzennego. Po otrzymaniu pisemnego uzasadnienia wyroku będzie można stwierdzić, które z zarzutów skargi zostały uwzględnione przez Sąd. Z zadowoleniem można już teraz przyjąć fakt, że uwzględniono legitymację czynną skarżącego, który nabył własność nieruchomości już po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 101 ustawy o samorządzie gminny). W tym zakresie potwierdzony został pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 8 lipca 2014 roku II OSK 3005/12.

Wyrok WSA w Poznaniu jest nieprawomocny.

Odszkodowanie za plan miejscowy

W imieniu właścicieli nieruchomości kancelaria rozpoczęła działania zmierzające do uzyskania odszkodowania od Miasta Poznań. Nieruchomość po wprowadzeniu nowego miejscowego planu zagospodarowania na przestrzennego utraciła przeznaczenie pod zabudowę mieszkalno-usługową, przewidziane w planie miejscowym ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania z 1994 roku, przez co znacząco straciła na wartości. Ostatecznie – niezależnie od zapisów wprowadzonego planu miejscowego – nieruchomość wywłaszczono na podstawie tzw. specustawy drogowej, a właścicielowi wypłacono odszkodowanie jak za działkę pozbawioną możliwości zabudowy. Po przygotowaniu przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego, kancelaria złożyła wniosek o wypłatę odszkodowania przysługującego na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na kwotę ponad 600 tysięcy złotych. Jeżeli miasto nie zdecyduje się dobrowolnie wypłacić odszkodowania, konieczne będzie wniesienie do sądu pozwu o zapłatę przez Miasto Poznań odszkodowania  za rzeczywistą szkodę poniesioną w związku z uchwaleniem planu miejscowego.

Zaskarżenie planu miejscowego – nowa sprawa

Kancelaria zawarła umowę z nowymi klientami na prowadzenie sprawy dotyczącej naruszenia interesu prawnego przez uchwałę Rady Miejskiej Z. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwalony plan miejscowy narusza m. in. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie zawiera obligatoryjnych element,ów treści. Jednocześnie plan nakazuje rozbiórkę nieruchomości klientów, czym narusza przysługujące im prawo własności. W związku z tym, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, została złożona skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego z żądaniem unieważnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Często zaskarżenie planu miejscowego jest jedynym ratunkiem przed władczym działaniem gminy uniemożliwiającym korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób.

Odszkodowanie za plan miejscowy – nowa sprawa

Kancelaria zawarła umowę z nowymi klientami na poprowadzenie sprawy przeciwko dużej gminie miejskiej o zapłatę odszkodowania o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Szkoda polega na uniemożliwieniu właścicielowi korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób wskutek wejścia w życie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. We współpracy z rzeczoznawcami majątkowymi ustalana jest wysokość odszkodowania. Następnie przygotowany zostanie pozew.

Warunki zabudowy – rozprawa przed WSA

Dzisiaj odbyła się rozprawa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi klientów kancelarii na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji deweloperskiej polegającej na realizacji budynków wielorodzinnych. W obszernej skardze podniesionych zostało wiele zarzutów formalnych i materialnych. Prawnicy kancelarii kwestionują w szczególności arbitralny sposób wyznaczenia obszaru analizowanego, nieprawidłowe określenie kontynuacji linii zabudowy oraz niesłuszne przyjęcie kontynuacji funkcji i cech planowanej zabudowy, która w rażący sposób odbiega od zabudowy jednorodzinnej położonej w najbliższym sąsiedztwie.W skardze kwestionowane jest również zapewnienie przez inwestora uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), ponieważ przedłożona przez inwestora umowa przedwstępna z odbiorcą ścieków wygasała dwa tygodnie po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, co w ocenie kancelarii czyni zapewnienie mediów iluzorycznym. W sferze formalnej w skardze podniesiono również nieprawidłowość załączników do decyzji polegającą na tym, że mapy stanowiące załączniki graficzne nie były zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a mianowicie nie miały odpowiedniej skali (1:500 lub 1:1000). Wyrok zostanie ogłoszony w przyszłym tygodniu.

Zagospodarowanie przestrzenne – reprezentacja mieszkańców w sporze z deweloperem

Kancelaria podjęła się reprezentacji mieszkańców domów jednorodzinnych zagrożonych lokalizacją osiedla deweloperskiego w Poznaniu. Na obecnym etapie sporu przeprowadzona została analiza zasadności wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w dalszej kolejności wniesione zostanie odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Równolegle prowadzone są rozmowy z inwestorem.

Zagospodarowanie przestrzenne – wygrana przed Sądem Apelacyjnym

Dzisiaj zapadł korzystny wyrok w sprawie klientki kancelarii przeciwko jednej z podpoznańskich gmin w sprawie o odszkodowanie za spadek wartości nieruchomości wskutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd Apelacyjny potwierdził stanowisko powódki, że dla ustalenia czy doszło do zmiany sposobu korzystania z nieruchomości nie ma znaczenia faktyczna możliwość zabudowy działki, ale sama jej zmiana przeznaczenia. Ponadto potwierdzony został pogląd, że możliwe jest dochodzenie roszczeń z art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tylko co do jednej z kilku działek wpisanych do księgi wieczystej oraz że roszczenia tego typu mogą być przedmiotem przelewu.

Specustawa drogowa - skarga kasacyjna